Tal como pode observar-se na foto superior, o grupo de facebook ao que pertenece Samuel Juárez, delegado do governo espanhol na Galiza, di textual: "Pretende presionar a la clase política para encarar una reforma del estado que suprima comunidades autónomas, reforme la Constitución Nacional y unifique al Estado Español, porque, más allá del error cometido en la transición, los ciudadanos no podemos permitirnos pagar 17 taifas tutonómicas. Y, para comenzar, no sería mala idea suprimir la autonomía catalana, por separatista, naZionalista y antiespañola". (sic)
Como penso que todas as leitoras interesadas neste blogue tenhem de sobra capacidade para fazer a sua própria leitura da notícia, nom fago mais comentários, mas colo umha outra foto do facebook de Samuel Juarez, delegado das espanhas na Galiza, para que nom fique dúvida da sua pertença a tal grupo:
pdt.- Quando escrevo "leitoras interesadas" nom me refiro aos vigiantes espias que rulam à captura de criminalizar-nos (a esses nom vai dirigidas as minhas palavras sobre a capacidade)
eDu
Leer más...
20/06/2013
Comunicado: Non queremos base de drones en Rozas
Recollemos do blogue de Mar de Lumes — Comité de Solidariedade Internacionalista a noticia do acto simbólico realizado onte mércores 19 de xuño nas instalacións do aeroporto lugués das Rozas e que copiamos e colamos:
Hoxe un grupo de activistas de Mar de Lumes — Comité de Solidariedade Internacionalista estivemos no aeródromo de Rozas, no concello de Castro de Rei, mostrando cun acto simbólico a nosa oposición ao uso militar destas instalacións —e tamén das de Ferrol e Compostela— e á súa cesión á sempre agresora OTAN. Eis o manifesto desta acción, que será divulgado na comarca de Lugo através de cartaces baixo o lema «A OTAN mata. Non queremos base de drones nas Rozas»
Xa nen as guerras son o que eran. Agora os señores do mundo xogan a teledirixir as súas maquinarias de morte e a lanzar bombas á distancia. Os ricos, máis unha vez, poderán apañar peixe sen se meteren no mar, sen se mollaren. Diso se tratou sempre. De dominar sen se expor, e de asegurar o control dos recursos alleos para continuar reducindo custos, para continuar engrosando as marxes de lucro. Diso vai o imperialismo e para ese obxectivo é que son fabricados os novos xoguetes do imperio: os drones contra os que xa a literatura distópica nos alertara: os drones que fabrican nestas instalacións que o Estado español, arrogándose o direito de uso do noso territorio, cede ás potencias imperiais do mundo para que proven e testen e aprimoren os seus deseños — uns deseños que invariabelmente conducen á ocupación e ao expolio, á miseria e á dependencia, e que invariabelmente se desenvolven a partir do monopolio da forza bruta para asegurar o sometemento dos povos do mundo.
A España, tan imperial como calquera outro estado deste clube ultracapitalista e sen escrúpulos, que xa participou na guerra no Iraque e na Libia, e que provabelmente vaia facer o mesmo en Siria, cede o noso país á OTAN para os seus experimentos: cede o aeródromo de Rozas para o deseño do armamento das guerras do futuro, cede unha parte do porto militar de Ferrol para operacións bélicas, cede a área militar do aeroporto da Lavacolla para que os avións que trasladan prisioneiros de guerra de Afganistán e Iraque para Guantánamo poidan repostar. Facendo todo iso non só colabora co sistema ao que nós tanto nos opomos, senón que nos torna partícipes indirectos das súas salvaxarías polo mundo adiante. E así o leva facendo nos diferentes conflitos nos que os estados imperialistas nos embarcan, o último contra Libia e anúnciandose xa o seguinte contra Siria.
Mais a nós non nos chegaría con ficarmos á marxe. Non nos chegaría con sermos simples espectadores do masacre. Quen só olla —dicía Franz Fanon— é covarde ou cómplice. E nós non queremos ser cómplices disto. Negámonos a participar, mesmo que sexa indirectamente e de forma por completo oposta á nosa vontade. Tampouco queremos ser covardes. Nacemos para nos opor ao imperialismo e para reclamar a soberanía de cada pobo. Estas son as dúas caras dunha mesma moeda: a única que temos.
Por iso hoxe, 19 de xuño, ás portas do aeródromo militarizado das Rozas, como cidadáns e cidadás galegas opostas ao imperialismo e á cesión do noso país para os planos estratéxicos da sempre agresora OTAN, desde Mar de Lumes — Comité Galego de Solidariedade Internacionalista exiximos:
- o fin das provas con drones en Rozas e do acordo entre o Real Aeroclub de Lugo e o ministerio español de Fomento para o uso militar das instalacións;
- a revocación do acordo que permite a cesión do porto de Ferrol para uso de embarcacións da OTAN en operacións bélicas;
- o fin do uso militar do aeroporto da Lavacolla;
- a saída da OTAN do Estado español e, consecuentemente, a finalización dos acordos de uso de instalacións na Galiza e tamén no resto do Estado.
Leer más...
Hoxe un grupo de activistas de Mar de Lumes — Comité de Solidariedade Internacionalista estivemos no aeródromo de Rozas, no concello de Castro de Rei, mostrando cun acto simbólico a nosa oposición ao uso militar destas instalacións —e tamén das de Ferrol e Compostela— e á súa cesión á sempre agresora OTAN. Eis o manifesto desta acción, que será divulgado na comarca de Lugo através de cartaces baixo o lema «A OTAN mata. Non queremos base de drones nas Rozas»
Xa nen as guerras son o que eran. Agora os señores do mundo xogan a teledirixir as súas maquinarias de morte e a lanzar bombas á distancia. Os ricos, máis unha vez, poderán apañar peixe sen se meteren no mar, sen se mollaren. Diso se tratou sempre. De dominar sen se expor, e de asegurar o control dos recursos alleos para continuar reducindo custos, para continuar engrosando as marxes de lucro. Diso vai o imperialismo e para ese obxectivo é que son fabricados os novos xoguetes do imperio: os drones contra os que xa a literatura distópica nos alertara: os drones que fabrican nestas instalacións que o Estado español, arrogándose o direito de uso do noso territorio, cede ás potencias imperiais do mundo para que proven e testen e aprimoren os seus deseños — uns deseños que invariabelmente conducen á ocupación e ao expolio, á miseria e á dependencia, e que invariabelmente se desenvolven a partir do monopolio da forza bruta para asegurar o sometemento dos povos do mundo.
A España, tan imperial como calquera outro estado deste clube ultracapitalista e sen escrúpulos, que xa participou na guerra no Iraque e na Libia, e que provabelmente vaia facer o mesmo en Siria, cede o noso país á OTAN para os seus experimentos: cede o aeródromo de Rozas para o deseño do armamento das guerras do futuro, cede unha parte do porto militar de Ferrol para operacións bélicas, cede a área militar do aeroporto da Lavacolla para que os avións que trasladan prisioneiros de guerra de Afganistán e Iraque para Guantánamo poidan repostar. Facendo todo iso non só colabora co sistema ao que nós tanto nos opomos, senón que nos torna partícipes indirectos das súas salvaxarías polo mundo adiante. E así o leva facendo nos diferentes conflitos nos que os estados imperialistas nos embarcan, o último contra Libia e anúnciandose xa o seguinte contra Siria.
Mais a nós non nos chegaría con ficarmos á marxe. Non nos chegaría con sermos simples espectadores do masacre. Quen só olla —dicía Franz Fanon— é covarde ou cómplice. E nós non queremos ser cómplices disto. Negámonos a participar, mesmo que sexa indirectamente e de forma por completo oposta á nosa vontade. Tampouco queremos ser covardes. Nacemos para nos opor ao imperialismo e para reclamar a soberanía de cada pobo. Estas son as dúas caras dunha mesma moeda: a única que temos.
Por iso hoxe, 19 de xuño, ás portas do aeródromo militarizado das Rozas, como cidadáns e cidadás galegas opostas ao imperialismo e á cesión do noso país para os planos estratéxicos da sempre agresora OTAN, desde Mar de Lumes — Comité Galego de Solidariedade Internacionalista exiximos:
- o fin das provas con drones en Rozas e do acordo entre o Real Aeroclub de Lugo e o ministerio español de Fomento para o uso militar das instalacións;
- a revocación do acordo que permite a cesión do porto de Ferrol para uso de embarcacións da OTAN en operacións bélicas;
- o fin do uso militar do aeroporto da Lavacolla;
- a saída da OTAN do Estado español e, consecuentemente, a finalización dos acordos de uso de instalacións na Galiza e tamén no resto do Estado.
Leer más...
Etiquetas:
antimilitarismo,
fascismo,
Lugo,
polémica,
protesta
Repressom contra a mocidade ourensá solidária com as presas independentistas
Umha mostra mais do ingénio repressivo espanhol que chega a situaçons tam absurdas como denunciar por apologia de terrorismo portar fotos de pessoas prisioneiras do estado espanhol e pendentes de ser julgadas (ou seja que, como as pessoas das fotos ainda nom forom sentenciadas como terroristas, é impossível fazer apologia). Colamos a notícia da web de CEIVAR :
Os próximos dias 24, 25 e 26 de Junho estám citadas a declarar na AN cinco jovens ourensás, acusados de apologia do terrorismo por portar fotos dos presos independentistas na manifestaçom do 1º de Maio na sua cidade. Pola mesma causa vem de abrir o mesmo julgado diligências a outros dous solidários, também ourensanos, nesta ocasiom por portar as fotos dos presos num ato na mesma cidade no 25 de Abril.
Com estas 7 pessoas, já som 11 as imputadas por este suposto delito, polo que já foram chamadas a declarar outras quatro pola sua participaçom num libdup do CS Aguilhoar da Límia, portando fotos das presas, ato que tivo lugar hai mais de um ano.
A novidade no caso dos cinco jovens que declararám os dias 24, 25 e 26 é que, por ser menores de idade, tem a obriga de declarar frente a um julgado especial de menores em Madrid, mentres que nos outros casos a declaraçom realizou-se e realizara-se nos julgados mais próximos aos domicílios das imputadas. Sem lugar a dúvidas esta classe de manobras nom som casuais e perseguem endurecer a repressom, forçando a implicaçom direta das famílias dos menores.
Esta vaga repressiva que centra o seu objetivo nas mostras de solidariedade frente ao juízo de Teto, Edu, Maria e Antom do próximo 25 e 26, persegue sem dúvida o silenciamento do posicionamento do independentismo frente esta questom, já que carece de fundamento jurídico, ao nom poder existir um delito de enaltecimento quando as fotos portadas som de pessoas que nem sequer tem sido julgadas e condenadas por delito algum.
eDu
Leer más...
Os próximos dias 24, 25 e 26 de Junho estám citadas a declarar na AN cinco jovens ourensás, acusados de apologia do terrorismo por portar fotos dos presos independentistas na manifestaçom do 1º de Maio na sua cidade. Pola mesma causa vem de abrir o mesmo julgado diligências a outros dous solidários, também ourensanos, nesta ocasiom por portar as fotos dos presos num ato na mesma cidade no 25 de Abril.
Com estas 7 pessoas, já som 11 as imputadas por este suposto delito, polo que já foram chamadas a declarar outras quatro pola sua participaçom num libdup do CS Aguilhoar da Límia, portando fotos das presas, ato que tivo lugar hai mais de um ano.
A novidade no caso dos cinco jovens que declararám os dias 24, 25 e 26 é que, por ser menores de idade, tem a obriga de declarar frente a um julgado especial de menores em Madrid, mentres que nos outros casos a declaraçom realizou-se e realizara-se nos julgados mais próximos aos domicílios das imputadas. Sem lugar a dúvidas esta classe de manobras nom som casuais e perseguem endurecer a repressom, forçando a implicaçom direta das famílias dos menores.
Esta vaga repressiva que centra o seu objetivo nas mostras de solidariedade frente ao juízo de Teto, Edu, Maria e Antom do próximo 25 e 26, persegue sem dúvida o silenciamento do posicionamento do independentismo frente esta questom, já que carece de fundamento jurídico, ao nom poder existir um delito de enaltecimento quando as fotos portadas som de pessoas que nem sequer tem sido julgadas e condenadas por delito algum.
eDu
Leer más...
CEIVAR Informa: Assina o Manifesto Cidadám de Solidariedade com os independentistas julgados em Madrid!
Recebemos no correio e defundimos para quem poida interesar:
Mais de trinta organizaçons políticas e sociais e mais de 300 pessoas apoiam, de momento, o Manifesto Solidário com os independentistas julgados em Madrid
Trescentas pessoas e mais organizaçons venhem de somar a sua assinatura depois de que 32 organizaçons e coletivos lançaram o manifesto cidadám de solidariedade com os 4 independentistas julgados em Madrid.
Desde Ceivar animamos todas as pessoas e coletivos a assinar o manifesto solidário para visibilizar antes do 24 e 25 a maré solidária que arribará a Madrid em apoio de Antom, Edu, Maria e Teto.
Pode continuar a ser assinado por pessoas e colectivos via internet acá:
Está é mais umha das iniciativas solidárias das que se estám a multiplicar estes dias por todo o pais, desde Ceivar animamos todas os colectivos e pessoas solidarias assinarem o manifesto e a continuar mostrando a solidariedade e unidade frente a repressom participando nas dinámicas solidarias amplas que estam a pôr-se em marcha.
Manifesto Cidadám de Solidariedade com os independentistas julgados em Madrid
Os agentes sociais, sindicais e políticos que assinamos esta declaraçom queremos transmitir à sociedade galega, à vista do juízo de quatro independentistas galegas a celebrar na Audiencia Nacional de Madrid Nos próximos dias 24 e 25 de junho, as seguintes questons que provocam em nós profunda preocupaçom e consideramos da máxima importáncia:
1ª Denunciamos a excecionalidade jurídica a que estám submetidos os cidadáns galegos Eduardo Vigo Domínguez, Roberto Rodrigues Fialhega e Antom Santos Peres, presos sem se celebrar o seu juízo desde há ano e meio e dispersados a centos de quilómetros dos seus lugares de residência num incumprimento flagrante da legislaçom e dos convénios e acordos internacionais assinados polo Estado espanhol nesta matéria que reflitem, com absoluta claridade, que nengum preso ou presa pode permanecer encarcerado longe do seu lugar de
residência e contorna social.
2ª Queremos exprimir a nossa solidariedade e afecto aos familiares dos independentistas presos e denunciar a extorsom económica à que som submetidos como resultado da dispersom penitenciária, que se traduz num gasto semanal insustentável para deslocar-se a prisons situadas a centos de quilómetros e poder visitar, durante só 45 minutos, os seus seres queridos. Além desta extorsom, sumemos o esgotamento físico e o risco de acidente em estradas durante meses e anos e compreenderemos que esta situaçom, além de ilegal, é inumana.
3º Preocupa-nos o intenso impulso político que adivinhamos neste juízo, com petiçons que alcançam 64 anos de cárcere para a e os independentistas julgados e a certeza de que, como tribunal de exceçom que é, a Audiencia Nacional responde a directrizes políticas e carece das mínimas garantías jurídicas exigíveis, como já denunciárom organizaçons de direitos humanos e instáncias internacionais.
4ª A nossa preocupaçom alcança o zénite ante a possibilidade de que este tribunal ditamine nesse juízo a existência dumha “organizaçom terrorista” na Galiza da que supostamente fariam parte os processados e a processada Maria Ossório. Esta é, de fato, junto às desorbitadas penas solicitadas, a questom essencial a dirimir e a que possibilita
semelhantes petiçons. Valoramos que a formalizaçom jurídica da existência desta suposta
“organizaçom” é umha estratagema do Estado para abrir as portas à criminalizaçom do soberanismo, facilitando detençons, ilegalizaçons e o agravamento do já de por si agudo déficit democrático que suportamos.
Neste sentido, chamamos à sociedade a valorizar e reivindicar os pontos acima expostos e a estar alerta ante a eventualidade de que, no que pode ser unha aplicaçom em Galiza do que se conhece como Direito Penal do Inimigo, o juízo dos dias 24 e 25 dé pé a umha volta de porca na repressom política contra a ideologia e as organizaçons soberanistas e independentistas que seria de todo ponto de vista antidemocrática e inaceptável.
Leer más...
Mais de trinta organizaçons políticas e sociais e mais de 300 pessoas apoiam, de momento, o Manifesto Solidário com os independentistas julgados em Madrid
Trescentas pessoas e mais organizaçons venhem de somar a sua assinatura depois de que 32 organizaçons e coletivos lançaram o manifesto cidadám de solidariedade com os 4 independentistas julgados em Madrid.
Desde Ceivar animamos todas as pessoas e coletivos a assinar o manifesto solidário para visibilizar antes do 24 e 25 a maré solidária que arribará a Madrid em apoio de Antom, Edu, Maria e Teto.
Pode continuar a ser assinado por pessoas e colectivos via internet acá:
Está é mais umha das iniciativas solidárias das que se estám a multiplicar estes dias por todo o pais, desde Ceivar animamos todas os colectivos e pessoas solidarias assinarem o manifesto e a continuar mostrando a solidariedade e unidade frente a repressom participando nas dinámicas solidarias amplas que estam a pôr-se em marcha.
Manifesto Cidadám de Solidariedade com os independentistas julgados em Madrid
Os agentes sociais, sindicais e políticos que assinamos esta declaraçom queremos transmitir à sociedade galega, à vista do juízo de quatro independentistas galegas a celebrar na Audiencia Nacional de Madrid Nos próximos dias 24 e 25 de junho, as seguintes questons que provocam em nós profunda preocupaçom e consideramos da máxima importáncia:
1ª Denunciamos a excecionalidade jurídica a que estám submetidos os cidadáns galegos Eduardo Vigo Domínguez, Roberto Rodrigues Fialhega e Antom Santos Peres, presos sem se celebrar o seu juízo desde há ano e meio e dispersados a centos de quilómetros dos seus lugares de residência num incumprimento flagrante da legislaçom e dos convénios e acordos internacionais assinados polo Estado espanhol nesta matéria que reflitem, com absoluta claridade, que nengum preso ou presa pode permanecer encarcerado longe do seu lugar de
residência e contorna social.
2ª Queremos exprimir a nossa solidariedade e afecto aos familiares dos independentistas presos e denunciar a extorsom económica à que som submetidos como resultado da dispersom penitenciária, que se traduz num gasto semanal insustentável para deslocar-se a prisons situadas a centos de quilómetros e poder visitar, durante só 45 minutos, os seus seres queridos. Além desta extorsom, sumemos o esgotamento físico e o risco de acidente em estradas durante meses e anos e compreenderemos que esta situaçom, além de ilegal, é inumana.
3º Preocupa-nos o intenso impulso político que adivinhamos neste juízo, com petiçons que alcançam 64 anos de cárcere para a e os independentistas julgados e a certeza de que, como tribunal de exceçom que é, a Audiencia Nacional responde a directrizes políticas e carece das mínimas garantías jurídicas exigíveis, como já denunciárom organizaçons de direitos humanos e instáncias internacionais.
4ª A nossa preocupaçom alcança o zénite ante a possibilidade de que este tribunal ditamine nesse juízo a existência dumha “organizaçom terrorista” na Galiza da que supostamente fariam parte os processados e a processada Maria Ossório. Esta é, de fato, junto às desorbitadas penas solicitadas, a questom essencial a dirimir e a que possibilita
semelhantes petiçons. Valoramos que a formalizaçom jurídica da existência desta suposta
“organizaçom” é umha estratagema do Estado para abrir as portas à criminalizaçom do soberanismo, facilitando detençons, ilegalizaçons e o agravamento do já de por si agudo déficit democrático que suportamos.
Neste sentido, chamamos à sociedade a valorizar e reivindicar os pontos acima expostos e a estar alerta ante a eventualidade de que, no que pode ser unha aplicaçom em Galiza do que se conhece como Direito Penal do Inimigo, o juízo dos dias 24 e 25 dé pé a umha volta de porca na repressom política contra a ideologia e as organizaçons soberanistas e independentistas que seria de todo ponto de vista antidemocrática e inaceptável.
Leer más...
Etiquetas:
convocatorias,
galiza,
juizo,
Presos,
solidariedade
[Vigo] Concentración 21-X: Bea fai un mes en folga de fame e ten que deixa-la
Facemonos eco desta convocatoria que recebimos na nosa caixa de correo procedente da Oficina Dereitos Sociais - Coia (ODS) onde ademais, enviannos a Carta de Bea onde informa de que ten que deixar a sua folga que comezara en 21 de maio pero que non deixa a sua loita e que colamos depois da información sobre a Concentración Solidaria con Bea:
O venres 21 de xuño Bea fará un mes que comezou unha folga de fame ante a desprotección na que a deixaron as administracións. Por esta razón convoca unha concentración ás 20h30 na praza da Constitución de Vigo.
Lembramos que Bea enferma de cancro só percibe 426 €/mes e malia a súa delicada situación de saúde comezou con esta folga de fame en denuncia da vulneración de dereitos que sofre ela e moitas máis persoas.
Acudide Bea agarda a nosa presenza!
Carta de Bea ao medios:
"A peor das actitudes é a indiferenza" S. Hessel, autor de Indignádevos!
Estimados compañeiros:
Como todos sabedes o 21 de maio inicie unha FOLGA DE FAME co obxecto de denunciar publicamente a situación de indefensión socioeconómica na que me encontro actualmente, e ao mesmo tempo tratar de conseguir que se reflexione sobre o alcance que está a ter esta inxusta crise en gran parte da sociedade da que só son un exemplo máis.
Valinme para iso da miña páxina web tratando de expoñer en cada apartado, pola miña formación como licenciada en Dereito, como as LEIS VIXENTES e OBXECTO desta DENUNCIA, poden levar unha persoa por unha circunstancia inevitable (CANCRO), a unha situación de EMERXENCIA (percibir como únicos ingresos 426,00 € durante todo o longo proceso de enfermidade a pesar de case 20 anos cotizados, e estar sen ningún ingreso os dous últimos meses entre subsidio e subsidio do INEM, por alta do INSS) incomprensible nun SUPOSTO ESTADO DE BENESTAR que ESTÁN A DESMANTELAR.
Fun consciente do perigo (estando a tratamento e pendente dunha terceira operación) que podía supoñer esta drástica medida, pero agora por prescrición médica a causa do meu debilitado estado de saúde esta última semana, non podo manter a folga de fame.
Apelo a vós NON dende o "noticiable" da miña folga de fame, senón dende o meu esforzo persoal para facer visible unha desgarradora realidade social que vivo dende hai case dous anos en primeira persoa, pero que denuncio por quen non ten a oportunidade de facelo, porque o meu caso é o de moitos outras persoas.
Por iso pídovos que colaboredes, axudédesme a dar difusión á información desta nota. Non quero quedar polo camiño, nin que a miña voz, nin ningunha outra na miña situación se apague. Se outras persoas alzan a súa voz comigo, se alzamos as nosas voces xuntas o venres 21, ás 20,30 h na Praza da Constitución, será un berro máis difícil de silenciar.
As recentes modificacións lexislativas supoñen un DESAMPARO tal nos máis débiles (os enfermos) e os máis vulnerables (desempregados), e non digamos se reunes os dous requisitos como pode ser o meu caso e o doutros moitos, que nos privan mesmo da DIGNIDADE.
E precisamente a Oficina de Dereitos Sociais de Coia e a Parroquia Cristo de la Victoria, polas cales estiven apoiada nesta protesta-denuncia, realizaron unha campaña, Vivir dignamente é un dereito!, á que poñerán fin o xoves 27 coa entrega das follas de denuncia social (máis de cen) no Concello e na Xunta, para esixir que cumpran coa súa obriga de garantir este dereito.
Agradecida de antemán da vosa atención e difusión. Gustaríame, a ser posible, poder saudarvos persoalmente o próximo venres na cobertura informativa do acto. Será, de momento, o meu último "cartucho nesta batalla", púes hei de retirarme para unha obrigada recuperación, pero antes estarei á vosa disposición e encantada de compartir as experiencias gratas e ingratas con pancarta a pé de rúa, e facendo "campaña de concienciación porta a porta durante este mes, para conseguir superar as 2000 visitas na web.
Un afectuoso saúdo,
Beatriz Martínez Figueroa
Tedes máis información sobre a situación de Bea na sua web
Leer más...
O venres 21 de xuño Bea fará un mes que comezou unha folga de fame ante a desprotección na que a deixaron as administracións. Por esta razón convoca unha concentración ás 20h30 na praza da Constitución de Vigo.
Lembramos que Bea enferma de cancro só percibe 426 €/mes e malia a súa delicada situación de saúde comezou con esta folga de fame en denuncia da vulneración de dereitos que sofre ela e moitas máis persoas.
Acudide Bea agarda a nosa presenza!
Carta de Bea ao medios:
"A peor das actitudes é a indiferenza" S. Hessel, autor de Indignádevos!
Estimados compañeiros:
Como todos sabedes o 21 de maio inicie unha FOLGA DE FAME co obxecto de denunciar publicamente a situación de indefensión socioeconómica na que me encontro actualmente, e ao mesmo tempo tratar de conseguir que se reflexione sobre o alcance que está a ter esta inxusta crise en gran parte da sociedade da que só son un exemplo máis.
Valinme para iso da miña páxina web tratando de expoñer en cada apartado, pola miña formación como licenciada en Dereito, como as LEIS VIXENTES e OBXECTO desta DENUNCIA, poden levar unha persoa por unha circunstancia inevitable (CANCRO), a unha situación de EMERXENCIA (percibir como únicos ingresos 426,00 € durante todo o longo proceso de enfermidade a pesar de case 20 anos cotizados, e estar sen ningún ingreso os dous últimos meses entre subsidio e subsidio do INEM, por alta do INSS) incomprensible nun SUPOSTO ESTADO DE BENESTAR que ESTÁN A DESMANTELAR.
Fun consciente do perigo (estando a tratamento e pendente dunha terceira operación) que podía supoñer esta drástica medida, pero agora por prescrición médica a causa do meu debilitado estado de saúde esta última semana, non podo manter a folga de fame.
Apelo a vós NON dende o "noticiable" da miña folga de fame, senón dende o meu esforzo persoal para facer visible unha desgarradora realidade social que vivo dende hai case dous anos en primeira persoa, pero que denuncio por quen non ten a oportunidade de facelo, porque o meu caso é o de moitos outras persoas.
Por iso pídovos que colaboredes, axudédesme a dar difusión á información desta nota. Non quero quedar polo camiño, nin que a miña voz, nin ningunha outra na miña situación se apague. Se outras persoas alzan a súa voz comigo, se alzamos as nosas voces xuntas o venres 21, ás 20,30 h na Praza da Constitución, será un berro máis difícil de silenciar.
As recentes modificacións lexislativas supoñen un DESAMPARO tal nos máis débiles (os enfermos) e os máis vulnerables (desempregados), e non digamos se reunes os dous requisitos como pode ser o meu caso e o doutros moitos, que nos privan mesmo da DIGNIDADE.
E precisamente a Oficina de Dereitos Sociais de Coia e a Parroquia Cristo de la Victoria, polas cales estiven apoiada nesta protesta-denuncia, realizaron unha campaña, Vivir dignamente é un dereito!, á que poñerán fin o xoves 27 coa entrega das follas de denuncia social (máis de cen) no Concello e na Xunta, para esixir que cumpran coa súa obriga de garantir este dereito.
Agradecida de antemán da vosa atención e difusión. Gustaríame, a ser posible, poder saudarvos persoalmente o próximo venres na cobertura informativa do acto. Será, de momento, o meu último "cartucho nesta batalla", púes hei de retirarme para unha obrigada recuperación, pero antes estarei á vosa disposición e encantada de compartir as experiencias gratas e ingratas con pancarta a pé de rúa, e facendo "campaña de concienciación porta a porta durante este mes, para conseguir superar as 2000 visitas na web.
Un afectuoso saúdo,
Beatriz Martínez Figueroa
Tedes máis información sobre a situación de Bea na sua web
Leer más...
Etiquetas:
convocatorias,
Folga de Fame- sede,
solidariedade,
Vigo
19/06/2013
Humillacións, Cacheos Intimidatorios e Vexacións a unha presa no CP de Picassent
Recollemos de Tokata esta denuncia de Mª José Baños Andújar, presa galega dos GRAPO en Picassent, e que colamos unha vez traducida:
O día 25 de maio prodúcese en horas de patio un cacheo xeral, que é unha práctica habitual e sistemática. Vén toda o equipo e fannos pasar en grupo ao módulo onde nos van cacheando.
A funcionaria que me realiza o cacheo, coñecida como "La Pistolera", é famosa polo odio que nos profesa.
Empeza poñéndome en posición de cacheo, mans na parede e pernas abertas, e inicia a palpación polos brazos, a pesar de que ía en tirantes. Masaxeame todo o corpo cunha forza e violencia innecesaria, que chegou a facerme dano pola presión que exercía.
De súpeto introduciu a súa man nas miñas partes íntimas, agarrándoas e estrullándoas. A dor fíxome apartarme dun salto e soltarme dela, mentres lle recriminaba a súa actitude, alegando que me estaba a meter man e me estaba a facer dano. Tras a discusión volve poñerme en posición de cacheo e volve empezar coa mesma apalpada do meu corpo e coa mesma forza, mentres se me achega ao oído e me di en palabras textuais: "Iso é o que che gustaría a ti, que eu che metera man".
Cando o cacheo remata empeza a rexistrar o macuto, e o primeiro que fai é tirarme a cazadora ao chan e a pesar dun novo altercado consigo collela. O resto das miñas pertenzas si van ao chan.
Os feitos que denuncio son graves, moi graves, xa que tiñan como finalidade a vexación e a humillación, a parte da violencia empregada e unha provocación polos seus feitos e as súas palabras.
Pero se graves son estes feitos, cónstame que mentres isto sucedía, o xefe de servizos que se encontraba alí, mentres eu lle dicía á funcionaria que deixase de meterme man, fixo un comentario diante doutras presas e dunha funcionaria, aínda máis grave. Segundo me informaron as súas palabras textuais foron: "E porque non podo facelo eu".
Estes feitos foron denunciados ante a dirección do cárcere sen que de momento se pronunciase.
Mª José Baños Andújar. Prisión de Picassent- modulo 17. Maio de 2013
Leer más...
O día 25 de maio prodúcese en horas de patio un cacheo xeral, que é unha práctica habitual e sistemática. Vén toda o equipo e fannos pasar en grupo ao módulo onde nos van cacheando.
A funcionaria que me realiza o cacheo, coñecida como "La Pistolera", é famosa polo odio que nos profesa.
Empeza poñéndome en posición de cacheo, mans na parede e pernas abertas, e inicia a palpación polos brazos, a pesar de que ía en tirantes. Masaxeame todo o corpo cunha forza e violencia innecesaria, que chegou a facerme dano pola presión que exercía.
De súpeto introduciu a súa man nas miñas partes íntimas, agarrándoas e estrullándoas. A dor fíxome apartarme dun salto e soltarme dela, mentres lle recriminaba a súa actitude, alegando que me estaba a meter man e me estaba a facer dano. Tras a discusión volve poñerme en posición de cacheo e volve empezar coa mesma apalpada do meu corpo e coa mesma forza, mentres se me achega ao oído e me di en palabras textuais: "Iso é o que che gustaría a ti, que eu che metera man".
Cando o cacheo remata empeza a rexistrar o macuto, e o primeiro que fai é tirarme a cazadora ao chan e a pesar dun novo altercado consigo collela. O resto das miñas pertenzas si van ao chan.
Os feitos que denuncio son graves, moi graves, xa que tiñan como finalidade a vexación e a humillación, a parte da violencia empregada e unha provocación polos seus feitos e as súas palabras.
Pero se graves son estes feitos, cónstame que mentres isto sucedía, o xefe de servizos que se encontraba alí, mentres eu lle dicía á funcionaria que deixase de meterme man, fixo un comentario diante doutras presas e dunha funcionaria, aínda máis grave. Segundo me informaron as súas palabras textuais foron: "E porque non podo facelo eu".
Estes feitos foron denunciados ante a dirección do cárcere sen que de momento se pronunciase.
Mª José Baños Andújar. Prisión de Picassent- modulo 17. Maio de 2013
Leer más...
Solicitude de Axuda de Paola, compañera de Francesco “Jimmy” Puglisi, anarquista italiano detido en Barna e preso en Soto
Ola, son Paola, a compa de Gimmy, Francesco Puglisi, arrestado hai pouco en Barcelona polos feitos do G8 de Xénova e quería comunicar un feito importante.
O primeiro é que vin o voso artigo sobre Gimmy e considero normal e ben que esteades a falar diso. Quería engadir que nestes días Gimmy conseguiu chamarme uns poucos minutos dende o cárcere de Madrid e que me comunicou que está en condicións dificilísimas, onde vive moi mal a situación porque o meteron nunha sección de antiterrorismo en illamento total, con os de Al Kaeda e Eta. Comunícame que está mal e deprimido, que lle custa comer, en poucas palabras que está fodido.
Díxome que a miña presenza é a única cousa que o faría sentir mellor ou que son o único apoio positivo en toda esta situación.
Díxome que o sábado 22 de xuño podo ir visitalo, que mo deixarían ver, pero o problema aquí é económico porque os únicos trens que fan o percorrido Barcelona-Madrid son trens de luxo, moi caros, díxome xente coñecida que ida e volta virían a custar preto de 150 euros. Eu non me podo permitir este gasto porque teño unha pensión de invalidez que é de 280 euros pero gasteina toda o primeiro de xuño para pagar o cuarto (cando por entón aínda estaba Gimmy comigo).
Pido desesperadamente axuda a todxs para poder ter este diñeiro sexa porque o quero ver pero non tanto por min senón pola situación precaria e delicada física e psiquicamente que vive Gimmy onde para axudalo necesita que vaia facer esta visita e falarlle para levantarlle a moral por canto poida axudalo a miña visita que seguramente para el sexa fundamental e vital.
Estaría a opción do autobús que é máis barata pero desgraciadamente téñoa que descartar a priori porque son 8 horas de viaxe pola noite e tendo "ferros" apoios cirúrxicos na columna vertebral, non podo durmir en posicións incómodas no autobús, non mo podo permitir, tamén porque para agravar a situación estará o feito de que despois da viaxe de ida e do vis a vis, terei que refacerme esta odisea a mesma noite ou mesmo durmir nun hotel para recuperarme da viaxe pero isto tamén ten custos así que estamos de novo como ao principio. En poucas palabras, fisicamente non mo podo permitir.
Así que vos deixo a miña conta bancaria onde podedes ingresar diñeiro que lle chegará directamente a Gimmy e tamén a miña tarxeta de crédito Postepay onde ingresar diñeiro que servirá para comprar o billete de tren.
Para a miña viaxe, Paola:
Código tarxeta Postepay: 4023 6005 9058 7608
Código fiscal: FRLPLA82L69i754O a última cifra é unha letra (nome e apelido) titular: Paola Ferla
Grazas infinitas en calquera caso, saúdos,
Paola.
Engadir que sería mellor enviar diñeiro a Paola canto antes para que poida asegurarse o sitio no tren.
Esperemos que Gimmy en tanto poida ver a Paola e que o noso apoio lles chegue con calor!
Derrubemos os cárceres!
FORA TODXS DOS CÁRCERES!
Escribámoslle e non deixemos que se sinta só a:
Francesco Puglisi
MADRID V (Soto del Real)
Centro Penitenciario
Carretera Comarcal 611
28791 Soto del Real (Madrid)
Leer más...
Fotografías de mirada galega contra a megaminería de ouro en Romanía
Colamos este artigo de Miguel Pardo que copiamos de PrazaPública
Unha pequena vila cuxos recursos minerais foron explotados desde a época romana, unha antiga mina de ouro pechada hai xa anos, unha empresa canadense que pretende abrir unha nova explotación, un pobo contrario ao proxecto ante o temor polas consecuencias medioambientais do uso de cianuro e un Goberno que declara estratéxica a iniciativa polos beneficios que a minería podería traer a unha zona rural e afectada pola crise.
O lugar é Rosia Montana, unha pequena localidade do oeste de Transilvania, en Romanía, onde o fotoxornalista galego Delmi Álvarez vén de comezar o seu novo proxecto documental, In the name of Gold, co que pretende amosar a realidade das ameazas da megaminería de ouro en varias rexións de Europa, onde boa parte dos cidadáns rexeitan uns proxectos dos que temen as súas consecuencias medioambientais, así como os riscos para a súa forma de vida.
"Rosia Montana busca ser a máis grande mina a ceo aberto en Europa, pero nesta pequena aldea do condado de Albany a maioría das persoas non queren vender as súas casas e a multinacional canadense Gabriel Resources atopouse cuns veicños fortes que prefiren vivir sen os residuos tóxicos ao redor e coidar do gando e continuar coa súa antiga agricultura", explica Delmi Álvarez na súa páxina web, onde se poden ver xa os seus primeiros traballos deste amplo proxecto sobre a ameaza megamineira en Europa.
Esta zona romanesa é o paradigma, pero as semellanzas con proxectos como o de Corcoesto son máis que evidentes. Delmi Álvarez tamén así o cre e lembra que "hai algúns outros lugares co mesmo problema de Rosia Montana, como Galicia, Grecia e Bulgaria, cuxos gobernos pretenden dar os permisos para abrir minas que utilizan o cianuro até o de agora non prohibido na Unión Europea". "Pero hai moitas voces que tamén reclaman que o cianuro sexa declara inimigo para as persoas, o medioambiente e as persoas", insiste.
O proxecto canadense en Rosia Montana non está culminado logo de que en Romanía xurdise o rexeitamento cidadá máis forte -e non vinculado directamente coa política- que se lembra no país nos últimos vinte anos. Desde Greenpeace ata os diferentes colectivos relixiosos, pasando pola Academia de Romanía, uníronse contra a futura mina, ao tempo que políticos locais expresan o seu apoio á multinacional ante o empobrecemento da comarca nos últimos anos. Como noutros moitos lugares.
A empresa canadense prevé producir case 8.000 millóns de onzas de ouro (225 toneladas) de ouro e máis de 800 de prata nos vindeiros 17 anos. O proxecto costaría uns 650 millóns de dólares e implicaría a cración de catro xigantes minas que cubrirían unhas 205 hectáreas nun lugar con importantes xacementos arqueolóxicos. A compañía, ademais, promete inxector catro millóns de dólares na economía romanesa e crear 2.000 postos de traballo.
Pero a forte oposición ao proxecto impediu polo momento a súa consolidación, en parte polos recordos que a poboación romanesa aínda ten do desastre en Baia Mare, hai xa trece anos, onde unha fuga de cianuro dunha explotación mineira provocou unha enorme contaminación en varios ríos de Romanía, Hungría e os Balcáns, na que está considerada a maior catástrofe medioambiental en Europa desde Chernóbil.
Leer más...
Unha pequena vila cuxos recursos minerais foron explotados desde a época romana, unha antiga mina de ouro pechada hai xa anos, unha empresa canadense que pretende abrir unha nova explotación, un pobo contrario ao proxecto ante o temor polas consecuencias medioambientais do uso de cianuro e un Goberno que declara estratéxica a iniciativa polos beneficios que a minería podería traer a unha zona rural e afectada pola crise.
O lugar é Rosia Montana, unha pequena localidade do oeste de Transilvania, en Romanía, onde o fotoxornalista galego Delmi Álvarez vén de comezar o seu novo proxecto documental, In the name of Gold, co que pretende amosar a realidade das ameazas da megaminería de ouro en varias rexións de Europa, onde boa parte dos cidadáns rexeitan uns proxectos dos que temen as súas consecuencias medioambientais, así como os riscos para a súa forma de vida.
"Rosia Montana busca ser a máis grande mina a ceo aberto en Europa, pero nesta pequena aldea do condado de Albany a maioría das persoas non queren vender as súas casas e a multinacional canadense Gabriel Resources atopouse cuns veicños fortes que prefiren vivir sen os residuos tóxicos ao redor e coidar do gando e continuar coa súa antiga agricultura", explica Delmi Álvarez na súa páxina web, onde se poden ver xa os seus primeiros traballos deste amplo proxecto sobre a ameaza megamineira en Europa.
Esta zona romanesa é o paradigma, pero as semellanzas con proxectos como o de Corcoesto son máis que evidentes. Delmi Álvarez tamén así o cre e lembra que "hai algúns outros lugares co mesmo problema de Rosia Montana, como Galicia, Grecia e Bulgaria, cuxos gobernos pretenden dar os permisos para abrir minas que utilizan o cianuro até o de agora non prohibido na Unión Europea". "Pero hai moitas voces que tamén reclaman que o cianuro sexa declara inimigo para as persoas, o medioambiente e as persoas", insiste.
O proxecto canadense en Rosia Montana non está culminado logo de que en Romanía xurdise o rexeitamento cidadá máis forte -e non vinculado directamente coa política- que se lembra no país nos últimos vinte anos. Desde Greenpeace ata os diferentes colectivos relixiosos, pasando pola Academia de Romanía, uníronse contra a futura mina, ao tempo que políticos locais expresan o seu apoio á multinacional ante o empobrecemento da comarca nos últimos anos. Como noutros moitos lugares.
A empresa canadense prevé producir case 8.000 millóns de onzas de ouro (225 toneladas) de ouro e máis de 800 de prata nos vindeiros 17 anos. O proxecto costaría uns 650 millóns de dólares e implicaría a cración de catro xigantes minas que cubrirían unhas 205 hectáreas nun lugar con importantes xacementos arqueolóxicos. A compañía, ademais, promete inxector catro millóns de dólares na economía romanesa e crear 2.000 postos de traballo.
Pero a forte oposición ao proxecto impediu polo momento a súa consolidación, en parte polos recordos que a poboación romanesa aínda ten do desastre en Baia Mare, hai xa trece anos, onde unha fuga de cianuro dunha explotación mineira provocou unha enorme contaminación en varios ríos de Romanía, Hungría e os Balcáns, na que está considerada a maior catástrofe medioambiental en Europa desde Chernóbil.
Leer más...
Declara como imputado un carcereiro de Teixeiro por "Rigor Innecesario e Tortura"
Copiamos e colamos da web de Esculca:
O pasado dia 14 declarou perante o xulgado de instrución número dous de Betanzos, en calidade de imputado por delito de rigor inncesario e tortura, o funcionario de prisións nº 312 do C.P. de Teixeiro no decurso das dilixencias previas en que EsCULcA actúa como acusación popular e figuran cono prexudicados os presos do módulo de isolamento FJFC e GWM.
O imputado rexeitou responder as preguntas da acusación popular comparecente sobre o acontecido e, ao ser perguntado pola xuíza de instrución, mostrouse incapaz de explicar convincentemente que motivos o levaran a entrar o 8 de xuño de 2012 na cela do preso que alegadamente teria agredido, limitándose a referir unha e outra vez o parte escrito pola propia institución penitenciaria.
Non obstante, a súa declaración si confirmou a veracidade das declaracións testemuñais dos presos, tanto no que se refere á hora de produción dos feitos como a outras circunstancias periféricas, e a súa presenza corroborou a descrición que do alegado agresor fixeran as testemuñas (individuo de cabelo roxo e grande envergadura fisica).
EsCULcA reiterou a solicitude de práctica de dilixencias consistentes en novas probas testemuñais.
Ver notícias anteriores sobre este suceso:
- 15/05/2012 Mais Malos Tratos e Impunidade em Teixeiro.
- 08/06/2012 EsCULcA apresenta querela contra funcionarios de Teixeiro por AGRESIÓN a un preso
- 13/05/2013 Citam a declarar como imputado a um carcereiro de Teixeiro no caso de agressom ao preso F.J.F.C.
eDu
Leer más...
O pasado dia 14 declarou perante o xulgado de instrución número dous de Betanzos, en calidade de imputado por delito de rigor inncesario e tortura, o funcionario de prisións nº 312 do C.P. de Teixeiro no decurso das dilixencias previas en que EsCULcA actúa como acusación popular e figuran cono prexudicados os presos do módulo de isolamento FJFC e GWM.
O imputado rexeitou responder as preguntas da acusación popular comparecente sobre o acontecido e, ao ser perguntado pola xuíza de instrución, mostrouse incapaz de explicar convincentemente que motivos o levaran a entrar o 8 de xuño de 2012 na cela do preso que alegadamente teria agredido, limitándose a referir unha e outra vez o parte escrito pola propia institución penitenciaria.
Non obstante, a súa declaración si confirmou a veracidade das declaracións testemuñais dos presos, tanto no que se refere á hora de produción dos feitos como a outras circunstancias periféricas, e a súa presenza corroborou a descrición que do alegado agresor fixeran as testemuñas (individuo de cabelo roxo e grande envergadura fisica).
EsCULcA reiterou a solicitude de práctica de dilixencias consistentes en novas probas testemuñais.
Ver notícias anteriores sobre este suceso:
- 15/05/2012 Mais Malos Tratos e Impunidade em Teixeiro.
- 08/06/2012 EsCULcA apresenta querela contra funcionarios de Teixeiro por AGRESIÓN a un preso
- 13/05/2013 Citam a declarar como imputado a um carcereiro de Teixeiro no caso de agressom ao preso F.J.F.C.
eDu
Leer más...
Etiquetas:
abuso forzas da orde,
carcel,
galiza,
juizo,
Presos
Video reportaxe: "O que non van contar na TV sobre o xuizo a catro independentistas galeg@s. Testemuñas da excepción".
Recibimos de Galiza Contrainfo un seu correo pedindonos "a sua difusión, que compartillemos e espallemos este video e a solidariedade, a reflexión e o apoio nestes momentos tan decisivos para o futuro destas catro persoas para fazer posíbel que a súa impunidade e criminalización non nos deixe cegas e xordas, e que asi sexamos moitas máis as testemuñas da excepción". Petición à que con gosto e solidariedade acedemos, e para tal colamos a video reportaxe e mais o texto que elabouraron para a sua estrena na rede, realizada onte às 20:00':
Nas semanas anteriores ao xuízo aos catro independentistas galeg@s na Audiencia Nacional, que decorrerá 24 e 25 de xuño, desde Galiza Contrainfo gravamos e editamos esta reportaxe sobre a situación dos presos políticos galegos, a vulneración dos seus dereitos e os das súas familias coa dispersión imposta, baixo a lexislación antiterrorista e coa criminalización dos medios de comunicación hexemónicos.
Conversamos coa nai de Eduardo Vigo, Aurora Domínguez, que nos acolleu na súa casa de Angrois, para falar da situación do seu fillo. No parque de Bonaval falamos con Xosé Lois Santos, pai de Antom Santos, sobre o seu percorrido desde que ingresaron ao seu fillo no cárcere.
Entrevistamos en Ourense ao presidente de Esculca, Fernando Arce, sobre dereitos humanos, estado de excepción e a (i)legalidade vixente.
Tamén falamos con Afonso, portavoz de Ceivar, antes da mobilización do organismo anti-represivo que percorreu Compostela baixo o lema de "a nosa solidariedade é imparábel".
Esta é a nosa aportación para que outras voces falen, relatos que non van aparecer na televisión sobre o xuizo da próxima semana.
eDu
Leer más...
Nas semanas anteriores ao xuízo aos catro independentistas galeg@s na Audiencia Nacional, que decorrerá 24 e 25 de xuño, desde Galiza Contrainfo gravamos e editamos esta reportaxe sobre a situación dos presos políticos galegos, a vulneración dos seus dereitos e os das súas familias coa dispersión imposta, baixo a lexislación antiterrorista e coa criminalización dos medios de comunicación hexemónicos.
Conversamos coa nai de Eduardo Vigo, Aurora Domínguez, que nos acolleu na súa casa de Angrois, para falar da situación do seu fillo. No parque de Bonaval falamos con Xosé Lois Santos, pai de Antom Santos, sobre o seu percorrido desde que ingresaron ao seu fillo no cárcere.
Entrevistamos en Ourense ao presidente de Esculca, Fernando Arce, sobre dereitos humanos, estado de excepción e a (i)legalidade vixente.
Tamén falamos con Afonso, portavoz de Ceivar, antes da mobilización do organismo anti-represivo que percorreu Compostela baixo o lema de "a nosa solidariedade é imparábel".
Esta é a nosa aportación para que outras voces falen, relatos que non van aparecer na televisión sobre o xuizo da próxima semana.
eDu
Leer más...
18/06/2013
COMO LIDAR COM GÁS LACRIMOGÊNEO
Colamos para aprendizagem ( nom esquecer que o presuposto para material antidisturbios da polícia medra este ano um 1877% com respeito ao antérior )do blogue anarquista brasileiro Terror:
Os proponentes desta arma química referem que, se usada corretamente, seus efeitos nocivos são transitórios e não deixam sequelas. O uso dos gases lacrimogêneos nos fatos recentes claramente demonstra que a exposição a esta arma química é difícil de controlar e é indiscriminada, isto é, não só afeta aos manifestantes que se tentam dispersar ou controlar, mas também ao resto da população que se encontre nos arredores como passantes ou observadores. Quando se detona ao ar livre uma granada de CS se gera uma nuvem de 6 a 9 metros de diâmetro, concentrando-se uma maior densidade no centro de até 5.000 mg/m3 que se vão dispersando ao redor. As concentrações são muito mais elevadas em espaços fechados e potencialmente fatais pela montante de 50.000 mg/m3 em 50% dos casos.
A população, em geral, não tem nenhuma informação sobre gás e seus efeitos, muito apesar de constituir praticamente parte “habitual” as frequentes ações de rua que terminam em um confronto com as autoridades repressivas do estado. Outro ponto muito grave é que a informação toxicológica disponível é deficiente quanto aos potenciais danos pulmonares, carcinogênicos, reprodutivos e genéticos de largura prazo. Muitos países proíbem o uso desta arma química e inclusive tentam incluí-la dentro das armas proibidas sob o Protocolo de Genebra.
Estes são disparados como embalagens ou granadas, popularmente conhecidas como “bombas lacrimogênias”; também por meio de latas de aerossol. O CS é mais forte, mas se dispersa e dissipa com maior rapidez.

Os efeitos mais comuns do CS são:
-irritação intensa dos olhos,
-lagrimejo abundante,
-hipersensibilidade à luz,
-conjuntivites e cegueira temporária,
-irritação das membranas do nariz, traqueia e pulmões,
-secreção nasal,
-sensação de sufoco,
-tosse,
-irritação da garganta e do estomago, com indução de vômito e possível diarreia,
-irritação da pele com sensação queimante dolorosa e coceira.
Estes sintomas são aumentados pelo calor e a umidade, e duram de poucos minutos a algumas horas, dependendo do grau e tempo de exposição ao gás. Inalações intensas de CS demonstraram capacidade de produzir pneumonite química e congestão pulmonar fatal. Também se registraram casos de insuficiência cardíaca, dano hepatocelular (do fígado) e morte em adultos.
Em casos de queimaduras por contato se produziram sensibilizações com dermatite. Alguns dos agentes CS são potencialmente tóxicos em nível genético.
Como lidar com bombas de gás lacrimogêneo
As luvas grossas usadas por trabalhadores da construção civil são boas para jogar as latas de gás lacrimogêneo de volta a policia.
Aviso: As latas de gás lacrimogêneo são quentes demais para segurar com as mãos!

Dicas para a prevenção aos efeitos da bomba de gás lacrimogêneo
O método de prevenção mais eficaz seria o uso máscaras de gás, já que mascaras descartáveis ou bandanas com vinagre oferecem pouca proteção. Uma opção para a proteção dos olhos são lentes de natação.

Seguem outras dicas:
a. Prepare um neutralizador (água potável com 5% de bicarbonato de sódio ou metade antiácido em suspensão e metade água).
b. Outro método, mesmo que menos efetivo, para prevenir os sintomas é reunir vários lenços ou mascaras molhadas em vinagre de cozinha e colocá-las dentro de uma sacola de plástico. Se dispararem uma bomba lacrimogênea, coloque o lenço ou bandana sobre o nariz e respire através dela. Não se preocupe com os seus olhos, já que graças ao fluxo natural de lágrimas os resíduos químicos serão eliminados de maneira espontânea.
c. passar suco de limão proximo a região dos olhos ajuda a amenizar os efeitos do gas!
EVITE usar lentes de contato já que prolongam o tempo de ação dos CS e aumentam o risco de ulceração de córnea.

MUITO IMPORTANTE É NÃO TOCAR OS OLHOS NEM A PELE E RESPIRAR SEM BAFORADAS SEMPRE A TRAVES DO LENÇO COM VINAGRE OU ÁGUA. Se é asmático avise a seus companheiros ou pessoas ao redor em caso de risco, de maneira que eles saibam como ajudar em caso de inalação, dar sua medicação ou levá-lo ao centro medicinal médico mais próximo.
EM CASO DE EXPOSIÇÃO AOS CS. • Mantenha a calma, respire normalmente e evite tomar “baforadas” de ar. Caminhe com cuidado, olhando sempre a seu ao redor. Em caso de não ver utilize os braços como guia. Nunca corra cego, pois corre o perigo de cair ou acidentar-se.
a.. Se se encontra em um espaço fechado saia de imediato ou abra as portas e janelas para ventilar a área.
b.. Dirija-se contra do vento do lugar da explosão e retírese da área da granada ou embalagem de CS o mais rapidamente possível, sempre evitando estar frente ao agressor.
c.. Mantenha-se contra do vento o mais que possa para dispersar rapidamente o gás.
d.. Se tem abundante lagrimejo não o interrompa já que ajuda a eliminar os químicos (não se toque ou esfregue os olhos lembre que as mãos estão também impregnadas de tóxico). Assoar o nariz, evite tragar e cuspa se sente sabor e desconforto na boca ou garganta.
e.. Enxágüe abundantemente a área afetada com os neutralizantes ou água SEM ESFREGAR. O esfregar pode disseminar os químicos ao redor e dentro dos poros.
f.. Assim que possível, tomar um banho em água fria durante 3 a 5 minutos e depois continue com um banho rotineiro com sabão. Evite a água quente já que abre os poros e permite o passo do gás a seu organismo e os banhos de banheira porque os redistribuem. Em caso de uma contaminação muito severa use o neutralizante como se indicou anteriormente.
g.. A roupa deve ser colocada ao ar livre exposta ao vento para dispersar os últimos remanescentes do gás. As peças devem ser lavadas separadas do resto da roupa, primeiro com água fria e depois de maneira habitual. Uma vez realizado este procedimento poderá ser vestidas normalmente.

Gás lacrimogêneo não é difícil de evitar, desde que haja uma brisa ou algum vento. Se o vento é obsoleto, tente ficar longe de becos apertados e fique em áreas abertas.
Quando uma lata é atirada em sua direção, pare, não corra. Olhe para cima, veja onde ele vai cair, e só se mova se ela for bater em você. Uma vez que ela chega ao chão e o gás começa a sair, olhe para qual direção está indo.
Neste momento a maioria das pessoas na multidão estará fugindo como loucos para evitar o gás, mas muitos deles vão ficar presos nele. Tudo o que você precisa fazer é andar na direção oposta do vento, ou se você precisar escapar, rapidamente corrida em torno do gás antes que ele se espalhe cobrindo sua saída.
Enquanto você corre, tente segurar a respiração para evitar a inalação de qualquer gás por acidente. Se você é forçado a correr através do gás, então o faça extremamente rápido e não respire. Em caso de ser preso sem nenhum lugar para ir, não se agache, mantenha a cabeça alta, já que o gás é mais pesado que o ar. Respire lenta e calmamente o quanto for possível e mova-se lentamente, para evitar aumentar a sua taxa de respiração, e não entre em pânico. Além disso, aperte sua máscara de gás, tanto quanto você puder com a sua mão.
Leer más...
Os proponentes desta arma química referem que, se usada corretamente, seus efeitos nocivos são transitórios e não deixam sequelas. O uso dos gases lacrimogêneos nos fatos recentes claramente demonstra que a exposição a esta arma química é difícil de controlar e é indiscriminada, isto é, não só afeta aos manifestantes que se tentam dispersar ou controlar, mas também ao resto da população que se encontre nos arredores como passantes ou observadores. Quando se detona ao ar livre uma granada de CS se gera uma nuvem de 6 a 9 metros de diâmetro, concentrando-se uma maior densidade no centro de até 5.000 mg/m3 que se vão dispersando ao redor. As concentrações são muito mais elevadas em espaços fechados e potencialmente fatais pela montante de 50.000 mg/m3 em 50% dos casos.A população, em geral, não tem nenhuma informação sobre gás e seus efeitos, muito apesar de constituir praticamente parte “habitual” as frequentes ações de rua que terminam em um confronto com as autoridades repressivas do estado. Outro ponto muito grave é que a informação toxicológica disponível é deficiente quanto aos potenciais danos pulmonares, carcinogênicos, reprodutivos e genéticos de largura prazo. Muitos países proíbem o uso desta arma química e inclusive tentam incluí-la dentro das armas proibidas sob o Protocolo de Genebra.
Estes são disparados como embalagens ou granadas, popularmente conhecidas como “bombas lacrimogênias”; também por meio de latas de aerossol. O CS é mais forte, mas se dispersa e dissipa com maior rapidez.

Os efeitos mais comuns do CS são:
-irritação intensa dos olhos,
-lagrimejo abundante,
-hipersensibilidade à luz,
-conjuntivites e cegueira temporária,
-irritação das membranas do nariz, traqueia e pulmões,
-secreção nasal,
-sensação de sufoco,
-tosse,
-irritação da garganta e do estomago, com indução de vômito e possível diarreia,
-irritação da pele com sensação queimante dolorosa e coceira.
Estes sintomas são aumentados pelo calor e a umidade, e duram de poucos minutos a algumas horas, dependendo do grau e tempo de exposição ao gás. Inalações intensas de CS demonstraram capacidade de produzir pneumonite química e congestão pulmonar fatal. Também se registraram casos de insuficiência cardíaca, dano hepatocelular (do fígado) e morte em adultos.
Em casos de queimaduras por contato se produziram sensibilizações com dermatite. Alguns dos agentes CS são potencialmente tóxicos em nível genético.
Como lidar com bombas de gás lacrimogêneo
As luvas grossas usadas por trabalhadores da construção civil são boas para jogar as latas de gás lacrimogêneo de volta a policia.
Aviso: As latas de gás lacrimogêneo são quentes demais para segurar com as mãos!

Dicas para a prevenção aos efeitos da bomba de gás lacrimogêneo
O método de prevenção mais eficaz seria o uso máscaras de gás, já que mascaras descartáveis ou bandanas com vinagre oferecem pouca proteção. Uma opção para a proteção dos olhos são lentes de natação.

Seguem outras dicas:
a. Prepare um neutralizador (água potável com 5% de bicarbonato de sódio ou metade antiácido em suspensão e metade água).
b. Outro método, mesmo que menos efetivo, para prevenir os sintomas é reunir vários lenços ou mascaras molhadas em vinagre de cozinha e colocá-las dentro de uma sacola de plástico. Se dispararem uma bomba lacrimogênea, coloque o lenço ou bandana sobre o nariz e respire através dela. Não se preocupe com os seus olhos, já que graças ao fluxo natural de lágrimas os resíduos químicos serão eliminados de maneira espontânea.
c. passar suco de limão proximo a região dos olhos ajuda a amenizar os efeitos do gas!
EVITE usar lentes de contato já que prolongam o tempo de ação dos CS e aumentam o risco de ulceração de córnea.

MUITO IMPORTANTE É NÃO TOCAR OS OLHOS NEM A PELE E RESPIRAR SEM BAFORADAS SEMPRE A TRAVES DO LENÇO COM VINAGRE OU ÁGUA. Se é asmático avise a seus companheiros ou pessoas ao redor em caso de risco, de maneira que eles saibam como ajudar em caso de inalação, dar sua medicação ou levá-lo ao centro medicinal médico mais próximo.
EM CASO DE EXPOSIÇÃO AOS CS. • Mantenha a calma, respire normalmente e evite tomar “baforadas” de ar. Caminhe com cuidado, olhando sempre a seu ao redor. Em caso de não ver utilize os braços como guia. Nunca corra cego, pois corre o perigo de cair ou acidentar-se.
a.. Se se encontra em um espaço fechado saia de imediato ou abra as portas e janelas para ventilar a área.
b.. Dirija-se contra do vento do lugar da explosão e retírese da área da granada ou embalagem de CS o mais rapidamente possível, sempre evitando estar frente ao agressor.
c.. Mantenha-se contra do vento o mais que possa para dispersar rapidamente o gás.
d.. Se tem abundante lagrimejo não o interrompa já que ajuda a eliminar os químicos (não se toque ou esfregue os olhos lembre que as mãos estão também impregnadas de tóxico). Assoar o nariz, evite tragar e cuspa se sente sabor e desconforto na boca ou garganta.
e.. Enxágüe abundantemente a área afetada com os neutralizantes ou água SEM ESFREGAR. O esfregar pode disseminar os químicos ao redor e dentro dos poros.
f.. Assim que possível, tomar um banho em água fria durante 3 a 5 minutos e depois continue com um banho rotineiro com sabão. Evite a água quente já que abre os poros e permite o passo do gás a seu organismo e os banhos de banheira porque os redistribuem. Em caso de uma contaminação muito severa use o neutralizante como se indicou anteriormente.
g.. A roupa deve ser colocada ao ar livre exposta ao vento para dispersar os últimos remanescentes do gás. As peças devem ser lavadas separadas do resto da roupa, primeiro com água fria e depois de maneira habitual. Uma vez realizado este procedimento poderá ser vestidas normalmente.

Gás lacrimogêneo não é difícil de evitar, desde que haja uma brisa ou algum vento. Se o vento é obsoleto, tente ficar longe de becos apertados e fique em áreas abertas.
Quando uma lata é atirada em sua direção, pare, não corra. Olhe para cima, veja onde ele vai cair, e só se mova se ela for bater em você. Uma vez que ela chega ao chão e o gás começa a sair, olhe para qual direção está indo.
Neste momento a maioria das pessoas na multidão estará fugindo como loucos para evitar o gás, mas muitos deles vão ficar presos nele. Tudo o que você precisa fazer é andar na direção oposta do vento, ou se você precisar escapar, rapidamente corrida em torno do gás antes que ele se espalhe cobrindo sua saída.
Enquanto você corre, tente segurar a respiração para evitar a inalação de qualquer gás por acidente. Se você é forçado a correr através do gás, então o faça extremamente rápido e não respire. Em caso de ser preso sem nenhum lugar para ir, não se agache, mantenha a cabeça alta, já que o gás é mais pesado que o ar. Respire lenta e calmamente o quanto for possível e mova-se lentamente, para evitar aumentar a sua taxa de respiração, e não entre em pânico. Além disso, aperte sua máscara de gás, tanto quanto você puder com a sua mão.
Leer más...
Etiquetas:
abuso forzas da orde,
anarquistas,
barricadas,
disturbios,
educacion,
guerra social,
pedagoxia
Suscribirse a:
Entradas (Atom)















